hij ging een trage dood tegemoet(waargebeurd)

Ben je een dromer, mijmeraar of een taaltovenaar? Kom en spring in de wereld van verhalen.

Moderator: Moderator's

hij ging een trage dood tegemoet(waargebeurd)

Ongelezen berichtdoor moslima_al_islam » 21 mei 2006 20:00

[font=Times New Roman] [/font]
Hij ging een trage en een pijnlijke dood tegemoet (waargebeurd)
Heeey ik ga hier nu een verhaal zetten
Het verhaal is waargebeurd...
en ik hoor wel of jullie het wat vinden

Shorty= Ikke 18 jaar Studeerd MBO
Biggie: Broer 16 jaar en Doet HAVO
Karima: Zus 19 jaar Studeerd MBO
Het is vandaag 1 Juli. De dag waarop wij ons hebben verheugd. Vandaag gaan we naar Marokko. Mijn moeder Is daar lkkr al, jah zij is invalide en gaat dus met de vliegtuig naar Marokko. Biggie en Shorty zijn vast naar de winkels gegaan om lkkre dingen te kopen voor onderweg en voor in Marokko. Zakken vol snoep, drinken mohim van alles. Thuis aangekomen merken we dat Karima ook al naar de winkel is. Tjah zij moet ze3ma make-up hebben en al dat gebeuren. Biggie en Shorty zijn de snoeptas al aan het inpakken. Biggie & shorty kunnen het heel goed met elkaar vinden. Soms op straat zien mensen hen aan als een stel. Ze waren altijd samen en deden van alles samen. Als Biggie kleren nodig had ging ik met hem mee om mee te kiezen. En andersom natuurlijk ook Hij moest ook met mij mee om kleding, schoenen etc. te kiezen. We lachen karima meskiena altijd uit. Ze is zo dom. Alles wat ze zegt is gewoon grappig.

We zitten in de auto onderweg naar Marokko. Nador HERE WE COME Het begint heel gezellig. We lachen karima al uit en verzinnen dingen over haar. Als ze slaapt irriteren we haar en als ze voorin zit vragen we van alles aan haar. Het ergste is ook nog dat ze om haar eigen stomheid moet lachen. Het leuke van ons is dat we nooit ruzie hebben. We zijn altijd vrolijk en lachen altijd met elkaar. Familie leden vinden ons raar omdat we zo goed met elkaar overweg kunnen. Zelfs in Marokko. Als biggie, Shorty en Karima samen naar sidi ali gingen en naar kisaria of naar de markt. We waren altijd samen.

Om een lang verhaal kort te maken Vertel ik nu over hun laatste dag in Marokko.

Het is vandaag 5 Augustus de dag van terugkeer naar dit Kikkerland. Karima wilde zo graag terug terwijl biggie en shorty juist wat langer zouden willen blijven. Ik haat het om afscheid te nemen van iedereen. Dat geslijm allemaal. Eerst geloof je hun woorden wel maar wanner je in nood zit komen is er niemand die om je geeft. Mijn moeder bleef nog in Marokko zij zou over drie dagen vertrekken met het vliegtuig. Dus een dag nadat wij aankomen. Wij kwamen aan in Nederland op 8 Augustus. En die dag kwam dus ook mij moeder terug. Iedereen direct op teletekst kijken wanneer ze aankomt etc. Nou we moesten nog ongeveer 7 uurtjes wachten. Karima en Shorty maakten eten klaar voor men moeder. Biggie was boodschappen gaan halen en mijn vader was mijn moeder gaan halen. We konden niet allemaal mee want er was helaas geen plaats in de auto. Mijn moeder kwam met haar ouders en mijn neefje. Dus helaas

School was weer begonnen en we pikte het dagelijks leventje weer op. Shorty moest werken en naar school. Karima moest ook nar cshool en ook werken. Biggie moest naar school en moest voetballen. Dat vond ie tenminste leuk. Hij verheugde zich zo op de selectiewedstrijd. De selectiewedstrijd was op 5 September ............

Het was dan eindelijk zo ver biggie zou gaan voetballen. Hij zou om 17.00 uur beginnen met voetballen tot 18.00. Hij had zen spullen al gepakt enzow........
Hij kwam om ongeveer 18.30 thuis en was zo moe van het trainen hij had honger dus heb ik een pizza in de oven gegooid. Toen de pizza klaar was heb ik het met een schaar geknipt soebhannah laah ik weet niet hoe de schaar op de bank is beland... Bggie ging dus op de bank zitten en was zo moe dat hij de afstandbediening pakte en op de bank sprong. Toen gebeurde het ik zag het met men eigen ogen hoe de schaar in zijn buik kwam Hij trok de schaar eruit en ik zag allemaal bloed ik werd bleek en vroeg of het ging. Het enige wat hij toen zei was: Jah roep pappa ik heb pijn snel... Mijn moeder was meskiena flauwgevallen. Ik riep men vader en zei kom snel Mo heeft een schaar in zen buik gehad. SNELLLLL!!!!!

Men vader kwam rennennaar beneden en viel bijna van de trap Ik heb m zo laten schrikken maar ik wist niet hoe ik t anders moest zeggen ik ben zelf ook geschrokken. Mijn vader kwam dus naar beneden en zen kleding zaten helemaal onder bloed. Mijn vader heeft direct de autosleutels gepakt en is met mijn moeder en mijn broer naar de eerste hulp gereden. Wij bleven thuis wachten. Het duurde zo lang hij belde maar niet om te zeggen hoe t ging het was twee uur en nog steeds niet gebeld Wij vreeste het ergste.
En toen om 2.15 werden we gebeld................................

VOOR DE DUIDELIJKHEID DIT IS WAARGEBEURD...!!!
Het was 2.15 uur men vader belde Ik nam op en vroeg wat er aan de hand was...
Hij zei neej wees maar niet bang er is nix aan de hand
Ik vroeg nog van waarom blijven jullie dan zo lang in het ziekenghuis het is al meer dan 6 uur???
Men vader antwoorde van jah ze moesten kijken of hij iets binnen had geraakt maar der is nix aan de hand we komen zo thuis ga maar slapen
Okeey is goed antwoorde ik en ik hing op...
Ik zei tegen me zus dat klonk niet goed hij zei dat er nix aan de hand was maaar ik geloof het niet helemaal .....
Ik had zo een v ermoeden dat er wel wat aan de hand was.
Maar in iedergeval we mkonden niet gaan slapen en bleven dus maar wachten totdat ze thuis kwamen
Er was een kille stilte in huis en het bleek al snel dat we hem begonnen te missen
Rond half drie kwamen men ouders thuis zonder men broer
Karima en Ik schrokken en vroegen waar is Mo...
Men moeder keek me aan met tranende ogen en men vader zei hij moet daar minimaal 2 weken blijven liggen.... Hij heeft zijn darmen geraakt en heeft dus een gat in zijn darm Men moeder wou bij hem blijven slapen maar die is meskieena invalide en die kon dus nergens anders slapen Ze had hheel vaak last van der rug en van der schouders... Ze heefty 7 jaar terug een auto-ongeluk gehad en het enige wat ze toen zeiden was wees blij dat ze nog leeft dus alhamdoellilah
Mohim dus besloot men vader bij hem te gaan slapen... Karima vroeg of ze mee mocht om hem te zien en men vader zei dat hij ons morgenochten zou komen halen en dat we dan allemaal meegingen
Hij zei nog als je oma belt niet zeggen wat er aan de hand is . Meskiena mijn oma was ziek en kon dit er niet bij hebben
Het slpane ging die nacht heel moeilijk we konden nauwelijks in slaap vallen en de nacht leek maar niet voorbij te willen gaan
Onze ogen vielken een beetje dicht en voor we t wisten was t gelukkig al 7 uur en hij zou dan om 8 uur ontbijten Ik ging naar men kamer en trok snel wat aan om naar het ziekenhuis te gaan men vader kon ieder moment binnen komen en men moeder en karima gingen zich ook ff snel omkleden...
Karima en Ikke probeerde een ontbijt te maken voor men moeder ze heeft sinds gisteren 18.00 uuur niet gegetenn We kregen alle drie geen hap door ons keel en we gingen direct naar het ziekenhuis. Onderweg zei men vader nog hij heeft de hele n8 niet geslapen van de pijn.. De dokter kwam vanochtend en zei dat hij nix mocht eten

We kwamen aan in het ziekenhuyis en zagen hem daarzo liggen meskoien wat is hij veranderd in een dag je zou m niet herkennen hij ziet er bleekjes en dun uit meskien leek net of ie op sterven lag lajhfed
Toen we hem daar zo zagen liggen kwamen onze tranen naar boven we gingen huilen en huilen en men broer keek ons egt zo aan meskien hij begon ook te huilen

Hij had astma en het ademen ging altijd al moeilijk, Na dit ongeluk ging het nog moeilijker en hij ademde via allerlei apparaten
De arts kwam binnen en zie er is nix aan de hand jullie hoeven niet te huilen jullie moeten hem juist steuenen en hem duidelijk maken dat er nix aan de hand is het is een sterke jongen en dat moet zo blijven
De arts wou rontegnfoto's laten maken en dus moest men vader mee

na een uur kwamen ze terug en men vader zei dat de arts zo zou komen om te vertellen wat er aan de hand was........
Wij bleven maar wachten en wachten en de arts kwam naar binnen
Hij riep men vader bij zich en ze gingen op de gang praten
Men vader kwamn terug met rooie ogen en vertelde ons dat hij geopereerd moest worden en dat ghet erger was dan het leek
Het was niet zeker of hij de operatie zou redden.......???
Het was niet zeker of hij de operatie zou redden....
Hij zou om 17.00 uur geopereerd worden en t was al 15.30 uur..
Ik kon t niet meer aan en ben ff naar buiten gegaan.
Ik moest werken om 18.00 en had daar nu egt geen zin in. Ik ging naar men werk met rode ogen en vol met tranen. Toen ik daar aan kwam kwam iedereen op me af. Ze kende alleen de lachende vrolijke en spontane shorty. Ik ging naar de bedrijfsleider en vertelde hem dus dat ik niet kon werken vandaag.. Hij zag dat ik heb gehuild en vroeg waarom ik niet kon komen werken
De tranen sprongen weer in mijn ogenm en ik heb m verteld dat men broertje in het ziekenhuis ligt. Ik heb m ook verteld dat hij zo dus word geopereerd en dat hij het dus misschien niet red. De kans is heeel klein

Ik ging naar de kantine en iedereen stond me daar gewoon op te wachten. Iedereen vroeg gelijk Wat is er waarom huil je Gaat t wel
Ik zei jah joh der is nix en wou naar nuiten lopen
Ik hoor ineens DINA...!!! dat was nihadz e kwam me achterna en vroeg wat er was. Ik zei nix alles gaat goed
Ze zei dina ik ben niet dom je hebt gisteravond nog gewerkt en in niet eens 24 uur zie je der al uit als een lijk Wat is er en vertelt t nou maar gewoon....
Ik vertelde haar over men broertje en ik zei dus ook dat ik naar het ziekenhuis moest gaan...
Ik liep weg en viel bijna flauw ik had sinds gisteravond 18.00 niet gegeten ze vroeg of het ging ik zei jah het gaat wel
Ze vroeg of ik had gegeten en ik antwoorde neej tjah hoe kon ik nog denken aan eten. Men broertje lag op sterven

Ik belde naar het ziekenhuis en vroeg of ie al was geopereed ze vertelde me dat ze het hadden uitgesteld naar 18.00 uur

Ik ging snel naar het ziekenhuis want ik wou der natuurlijk wel bij zijn als hij uit de Operatie kamer kwam.. Jah ALS hij eruit kwam

Ik kwam aan in het ziekenhuis Nihad is meegegaan en heeft me dus gebracht naar het ziekenhuis ze mocht van de bedrijfsleider weg in haar werktijd en terugkomen als ze me had gebracht enzow

Ik liep mee met het bed naar de O.K (Operatie Kamer) en ik zag men broertje huilen Hij wist niet dat ie het misschien niet zou redden maar het leek net of hij dat aanvoelde Toen we in de Operatie kamer aankwamen zagen we de artsen al wachtend met al het gereedschap Men vader mocht even blijven tot dat ie verdoofd was Karima men moeder en ik wilden net weggan toen we Mo hoorde praten
De woorden die hij toen uitsprak vergeet ik nooit, Hij zei:'Pappa kan je me alsjeblieft vergeven voor alles wat ik heb gedaan.. We begonnen weer allemaal te huilen en men vader zei wat moet ik je vergeven je hebt nix verkeerds gedaan.
Mo herhaalde wat hij zei en men vader zei jah natuurlijk ik vergeef het je
men vader zei jah natuurlijk vergeef ik t je . Wij gingen de O>K uit en gingen in de wachtkamer wachten. De operatie zou een uur dure maar t kon langer. Het was pas 18.00 uur en t uurtje wou maar niet voorbij gaan. Er was een akelige stilte en men moeder moest terugdenken aan al die jaren met hem. Mijn moeder had de hoop al opgegeven. Wij probeerde haar te steunen door te zeggen ewa hij haalt t wel inshaalah hij is een sterke jongen. Mo had astma en het ademen ging dus al moeilijk. damn het was pas 18.05 het duurde zolang voordat het 19.00 uur was........
Ik vroeg of men vader en moeder iets wilde drinken want karima en ik hielden het niet lang meer vol in die wachtkamer. Ze wouden allebei nix drinken. Karima en ik gingen naar beneden en we hebben wat te drinken gehaald voor ze . Ze hebben al sinds die dag niet gegeten en gedroken. Mijn moeder meskien is invalide en ze zag er al slecht uit. Ze ziet er nu uit net een lijk. We hebben koffie en thee gehaald en hebben het naar boven gebracht. Men vander zei ik heb jullie gezegd ik wil niets drinken. drink nou maar gewoon we hebben het tog al gehaald...zei karima men moeder dronk haar thee en men vader zijn koffie.
het was al bijna 19.00 uur. We bleven ongeduldig zitten en we wilden mo zo snel mogelijk zien, het liefst levend.......
Er ging een deur open en de chirurg kwam naar buiten lopen. We stormde allemaal op hem af en het eerste wat we vroegen was LEEFT HIJ NOG..... De chirurg zei jullie hoeven niet bamg te zijn. Men vader herhaalde de vraag LEEFT HIJ NOG OF NIET. Als hij overleden is moet je er niet omheen draaien zeg t LEEFT HIJ NOG......
Leeft hij nog riep men vader...
De arts zei jah hij leeft nog maar hij zit onder narcose hij slaapt dus nog. We waren opgelucht Vanaf nu zou alles weer hetzelfde worden als het oude... Dat dachten we tenminste.............
Na de operatie hebben ze hem weer teruggebracht naar zijn kamer. We belde toen men oma op en men tantes en ooms om hun het hele veraal te vertellen. Iedereen was natuurlijk geschrokken maar mijn oma het allerergst. Ze kreeg bijna een hartaanval Ze is meskiena al ziek ze kon dit er niet bijhebben, maarjah ze kwam t hoe dan ook wel te weten. Mo is haar lievelingkleinzoon. Iedereen kwam dus naar het ziekenhuis om m te zien

De zusters vroegen of ie wat wou drinken hij kon kiezen uit siroop thee of water. Veel keus was ter niet hij moest blij zijn dat ie nog leefde......
Hij koos thee Zo bleef het de hele dag doorgaan totdat ie op een moment schreeuwde... IK HEB PIJN als ik adem doet het pijn Het is alleen erger geworden dan gister die operatie heeft niet geholpen.
Mijn vader zei dat komt omdat je die operatie net hebt gehad (mijn vader vertrouwde het ook niet helemaal) Mo zei het is tog niet de bedoeling dat t na de operatie veel meer pijn doet... Hij had al vele operaties begaan voor zijn neus want ij kon moeilijk ademen.

Men vader ging naar de zuster en vertelde haar dat Mo erg veel pijn had niet normaal gewoon hij huilde zelfs....
De arts zou zo komen om te kijken hoe het is na de operatie dus we moesten maar wachten.
Ongeveer een uur later kwam de chirurg langs. Hij keek naar men broertje en vroeg m waar ie pijn had..Men broertje wees naar zen buik. Toen ik zijn buik zag moest ik gewoon bijna flauwvallen.... Ze hebben het niet eens netjes dicht gedaan lijkt net of ze het dicht hebben geniet.....

De arts stelde voor om morgen weer rontgefoto's te maken. ( Morgen pas Mo stierf van de) pijn)
Het was al ochtend en dus tijd voor de rontgefoto's...... Mijn broer kon niet lopen en werd dus gebracht met zen bedje. MO kwam terug en de arts zou over een uur terugkomen met de resultaten van de rontgefoto.
Die dag vergeet ik nooit. Waat hij ons vertelde was geen goed nieuws. Hij vertelde ons dat er een fout is gemaakt met de operatie. Ze hebben die gaatje in zen darm wel dichtgekregen maar ze hebben zijn buik niet schoongemaakt:S Door de gat liep Mo infecties op in zen buik en die infecties hebben voor zeven andere gaten gezorgd.. Dat ziekenhuis hielp hem opweg naar zijn einde

De arts vertelde ons dat het ziekenhuis nies voor hem kan doen Hij had een aantal ziekenhuizen gebeld in het land en der was maar een ziekenhuis die hem MISSCHIEN kon redden....... Hij werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Men moeder kon het niet meer aan en viel flauw. Men vader's ogen zaten vol met tranen en ik ik was op school. De studiebegelkeioder kwam naar de klas en vroeg om mij. Ik voelde dat het geen goed nieuws was. Het kon nix zijn wat met mijn opleiding te maken had. Ik had altijd goeie cijfers en was altijd aanwezig.. Ik stond op en men vriendinnen vroegen of het met men broer te maken had . Ik zei ik hoop het niet maar ik vrees van wel.. Ze wenste me sterkte en ik liep de lokaal uit. ik deed de deur dicht en vroeg hjem wat er aan de hand was. Hij zei je ouders staan beneden en ze hebben mij het verhaal verteld over je broer. Toe n ik oop de trap staond zag ik dat men vader wou huilen en men moeder zag er uit als een lijk. Ik liep naar men vader en vroeg hem wat er was. Hij zei je hoeft niet bang te zijn er is niks. Ik zei als er nix is waarom ben je dan op school:s Hij zei Mo is overgebracht naar het AMC dat andere ziekenhuis kon niets doen. Hij ligt nu op de intensive care en hij heeft allemaal slangetjes en buizen en apparaten om zich heen. Hioj was bijna overleden. Hij ademt niet op zichzelf. Als je m ziet moet je niet schrikken het ziet er veel erger uit dan dat t is...
Toe ik aankwam op zen kamer leek het net of hijin coma lag. Zoveel apparaten en slangen hij had er zelfs een paar op zen tenen. Dat was voor een goeie bloedsomloop. Ik keek m aan en opeens opende hij zen ogen. Hij gaf me zijn hand en viel toen weer in slaap. We bleven daar best wel lang. Men vader vertelde wat er was gebeurd en dat zijn buik dus nog steed open staat. Het andere ziekenhuis kon zijn buik niet dichthechten en hebben hem dus daarom hierheen gebracht. Zen buik stond dus al ee paar uur open., Het klinkt heel raar maar je kon gewoon zen ingewanden zien............
Hij lag dus op de Intensive care allemaal gebonden aan apparaten, slangen buisjes en noem maar op.... Hij moest rusten en wij moesten dus weggegaan. Ik liet m los en gaf m een kus op zen voorhoofd en ik liep weg...
Men vader bracht ons naar men oma omdat zij er ook heel erg aan toe was. Mo was haar lievelingskleinzoon en voor hem zou ze ds egt alle doen. Ze at iet dronk niet en sprak met niemand. Ze huilde dagenlang enz elfs wij konden haar tranen niet stoppen. Ze zou pas rusten als hij thuiskwam . Men ouders gingen terug naar het ziekenhuis om te kijken hoe het verder ging. De dagen wilden maar niet voorbij gaan. De dag daaarop gingen we weer naar het zoekenhuiis. Hij mocht niemand ointvangen alleen men ouders. Andsers zou het te druk voor m zjin. Ik weet nog heel goed dat die avond AS monacoo speelde tegen PSV. Het was 2-1 geworden vor monaco en hij was voor PSV hij ging zich stressen en werd boos. Karima en Ik sten de kamer verlaten. Hij trok aan men trui en schreef iets met zen vinger op het bed. Hij kon zen vingers nauwelijks bewegen en ik kon er dus ook niet uithalen wat hij wou. Hij bleef het maar proberen en ik zei wat wil je zeg t maar. Hij schreef het weer op en uiteindelijk wist ik wat hij wou. Ikmoest zen astma medicijnen niet vergeten mee te nemen. Het was heel vaag hij was verbonden met apparaten etc. MAar het leek wel of ie dat zelf niet in de gaten ghad. Hij gaf me zen hand en ik kuste m weer. Karima ging naar m toe en nam ook al afscheid van m. We zagen dat hij wilde huilen en zijn dus maar gewoon weggegaan. Dat emotionele gedoe kon hij der niet bij hebben. De volgende dag voelde hij zen voeten niet en hij was dus als het ware verlamd:S Ze hebben van alles geprobeerd en gelukkig al hamdoellilah begon hij weer gevoel in zen benen te krijgen. Hij kreeg een naald in zijn rug en die bleef daar dus 5 dagen zitten.
Zo bleef het maar door gaan 8 lange dagen lang tot hij weer een beetje 'boven water' kwam. De artsen op de IC (Intensive Care) vertelde ons dat het wat beter met hem ging en dat hij overgeplaatst zou worden naar de kinderkamer. We waren zo blij en hij ook hij lachte en lachte die dag. Zen buik was nog steeds open en hij had al sinds die ene dag niet gegeten hij zag er heel slecht uit. En het leek net of hij zen hoofd niet onder controle had hij kon niet zitten en bleef dus alleen liggen.
Hij bleef liggen en zen hoofd was te zwaar voor m.....
De chirurg die hem zou opereren kwam zich voorstellen en vertelde ons zijn kansen. Mo zou geopereerd worden over een paar dagen maar op dee manier zou hij het nooit redden. Hij moest eten om weer op wat sterker te worden. In die maand is hij in totaal 10 kilo afgevallen. Je zou m bijna niet herkennen. Hij zag eruit net een lijk. Zo dus en zo bleek..
Hij was blij toen hij hoordde dat hij weer mocht eten. Hij had 30 dagen niet gegeten en zijn buik stond al 27 dagen lang open. Hij was zo gestressed toen en wilde van alles eten. Brodje donner, koek, chocola, snoep soep, mohim van alles. We vroegen hem of hij turkse pizza wou eten. Toen hij het woord pizza hoorde flipte hij helemaal. Hij sprak niet maar deed heel raar met zen hoofd net een klein kind. Sinds die dag kan hij geen schaar en pizza zien of horen. Karima en ik haaldde alles wat hij wilde.

2 dagen later was hij klaar voor de operatie en werd die ochtend dus al geopereerd. De chirurg vertelde ons dat er niets aan de hand was en dat t ergste al geweest was.

Een uur later kwam de chirurg samen met mo naar bbinnen. Karima en ik wachtte ze daar op. Toen ze binnen kwamen sliep mo nog . Hij lag nog onder narcose. We maaktte hem wakker en hij wist niets meer. Hij wist nix van de intensive care. het enige wat hij wist was dat ongeluk....:(

Her ergste was dat er sinds dat hij in het ziekenhuis lag geen familie kwam en als ze kwamen spraken ze over de dood. Egt een steun was onze familie niet .....

Na de operatie moest ie nog een opaar dagen blijven in het ziekenhuis. Maar elhamdoellilah was alles nu goed en alles zou weer worden zoals eerst.

6 Oktober mochht hij weer naar huis om 13.00 uur. Hij was zo blij en wij natuurlijk ook....

AlHAMDOELLILAH IS ALLES GOED GEKOMEN...
moslima_al_islam
 
Berichten: 20
Geregistreerd: 13 mei 2006 13:54
Woonplaats: den haag

Re: hij ging een trage dood tegemoet(waargebeurd)

Ongelezen berichtdoor Firdaus » 31 okt 2008 22:27

Alhamdoelillah :cry:
InShA AlLaH bEtReDeN wE SaMeN HeT pArAdIjS,
Na eeN lAnGe eN mOeIlIjKe ReIS!!
Avatar gebruiker
Firdaus
 
Berichten: 145
Geregistreerd: 11 feb 2008 13:05
Woonplaats: België
Moslim(a): ja

Re: hij ging een trage dood tegemoet(waargebeurd)

Ongelezen berichtdoor Timon » 06 nov 2008 11:37

Gelukkig maar dat het met hem goed gekomen is.
Bij mijn naaste familie, dan bedoel ik echt naaste naaste naaste familielid is het slecht afgelopen.
Zij stierf in het ziekenhuis, na de operatie aan haar darmen.
Al de viezigheid kwam in haar buik en ze stierf. Een pijnvolle dood..
Ze heeft haar 7 kinderen achtergelaten..
Avatar gebruiker
Timon
 
Berichten: 17
Geregistreerd: 05 nov 2008 12:16
Moslim(a): ja


Keer terug naar Verhalen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 32 gasten

cron